مرحوم آیت الله العظمی حاج سید احمد زنجانی در قسمتی از شرح خود بر حدیثی از حضرت امام صادق علیه‌السلام می نویسد:
«… حضرت صادق (عليه السلام) فرمود: «مَن لَم يَستَحْيِ مِن طَلَبِ المَعاشِ خَفَّتْ مَؤونَتُهُ، و نُعِّمَ عِيالُهُ».
يعنی: «هر کس که از طلب معاش حيا نکند مؤونه‌اش سبک و اهلش راحت می شود».
حضرت صادق (عليه السلام) می فرمايد: «از خوشبختی مرد است که قيّم و اداره‌کن امور عيالش باشد».
در روايت ديگر است که: «کوشش کننده بر عيالش از حلال، مانند جهاد کننده است در راه خدا».
حقيقتا اين کوشش مردم در تأمين معاش عيالات خودشان، درِ رحمتی است به روی آنان باز گرديده و راه سعادتی است [که] آن‌ها پيش گرفته‌اند؛ ولی بدبختی چنان دامنگير انسان می شود که اين درِ رحمت و راه سعادت را به روی خود می بندد در حقيقت، طلا را خرج مطلّا می نمايد عوض اينکه با کسب حلال، ثواب جهاد در دفتر عمل خود ثبت نمايد، از درِ خيانت و جنايت وارد شده، با تقلّب و دروغ و کلاه‌برداری، نامهٔ عمل خود را سرتاسر سياه نموده، خود را در رديف جنايتکاران به شمار می آورد. باری، اين رشته سر دراز دارد که اگر دنبالش بکنيم مثنوی هفتاد من کاغذ شود…
