الجاثية
مکي – تعداد آيه37
حم(1)
اين كتاب نازل شده از سوى خداى تواناى شكست ناپذير وحكيم است .(2)
به يقين در آسمان ها و زمين براى مؤمنان نشانه هايى [ بر ربوبيت ، حكمت و قدرت خدا ]ست ;(3)
و در آفرينش شما و آنچه از جنبندگان منتشر و پراكنده مي كند ، براى اهل يقين نشانه هايى [ بر ربوبيت ، حكمت و قدرت خدا ] ست ;(4)
و در رفت و آمد شب و روز و آنچه را از رزق و روزى [ چون باران و برف ] از آسمان نازل كرده و به وسيله آن زمين را پس از مردگى اش زنده كرده است ، و در گرداندن بادها [ از سويى به سويى ] براى مردمي كه تعقّل مي كنند ، نشانه هايى است .(5)
اين ها آيات خداست كه به حقّ و راستى بر تو مي خوانيم ; پس [ اگر به اين آيات ايمان نياوردند ] به كدام سخن بعد از [ سخن ] خدا و نشانه هايش ايمان مي آورند ؟(6)
واى بر هر دروغگوى گنهكار ،(7)
كه آيات خدا را در حالى كه بر او مي خوانند مي شنود ، آن گاه از روى سركشى و تكبّر چنان كه گويى آن را نشنيده است [ بر كفر ، عناد ، دشمنى و مخالفتش ] پافشارى مي كند ; پس او را به عذابى دردناك بشارت ده .(8)
و هنگامي كه به چيزى از آيات ما آگاه مي شود ، آن را به مسخره گيرد ; اينانند كه براى آنان عذاب خواركننده اى خواهد بود .(9)
پيش رويشان دوزخ است ، و آنچه [ از ثروت ، مقام ، يار و ياور ] به دست آورده اند و آنچه را به جاى خدا سرپرستان و معبودان خود گرفته اند ، چيزى از عذاب را از آنان دفع نمي كند ، و براى آنان عذابى بزرگ است .(10)
اين [ قرآن ]سراسر هدايت است ; و كسانى كه به آيات پروردگارشان كافر شدند ، آنان را عذابى است از نوع عذابى بسيار سخت و دردناك .(11)
خداست كه دريا را براى شما مسخّر و رام كرد تا كشتى ها به فرمانش در آن روان شوند و تا شما [ با سفرهاى دريايى ] از فضل و رزق و روزى اش بهره جوييد و تا شما [ بر نعمت هايش ]سپاس گزارى كنيد .(12)
و همه آنچه را در آسمان هاست و آنچه را در زمين است از سوى خود براى شما مسخّر و رام كرد ; بى ترديد در اين امور براى مردمي كه مي انديشند، نشانه هايى [بر ربوبيت ، حكمت و قدرت خدا] ست.(13)
به مؤمنان بگو : از كسانى كه به روزهاى خدا [ چون روز آزمايش بندگان ، روز پيروزى اهل ايمان ، شكست دشمنان و روز قيامت ] اميد ندارند ، گذشت كنند ، تا [ خدا ] مردمي را [ كه تهيدست از عقايد پاك و كردار شايسته هستند ، در روزى از روزهايش ] به خاطر گناهانى كه همواره مرتكب مي شوند ، كيفر دهد .(14)
هركس كار شايسته اى انجام دهد ، به سود خود اوست و هركس مرتكب بدى شود به زيان خود اوست ، سپس به سوى پروردگارتان باز گردانده مي شويد .(15)
و همانا ما به بنى اسرائيل كتاب و حكومت و نبوّت عطا كرديم ، و از پاكيزه ها به آنان روزى داديم و آنان را بر جهانيان [ روزگار خودشان ] برترى بخشيديم .(16)
و دلايل روشنى [ در امر نبوّت و دين ] در اختيار آنان قرار داديم ، پس آنان [ در امر نبوّت و دين ] اختلاف نكردند مگر پس از آنكه [ به وسيله وحى ] دانش و آگاهى براى آنان آمد ، اختلافشان از روى حسادت و برترى جويى در ميان خودشان بود ; بى ترديد پروردگارت روز قيامت درباره آنچه همواره در آن اختلاف مي كردند ميانشان داورى خواهد كرد .(17)
سپس تو را [ در امر نبوّت و دين ] بر آيينى ويژه و كامل قرار داديم ; بنابراين از آن پيروى كن و از هواهاى نفسانى كسانى كه [ به حقايق ] معرفت و آگاهى ندارند ، پيروى مكن .(18)
آنان در برابر خدا نمي توانند چيزى [ از گرفتارى ها و بلاها ] را از تو دفع كنند ; و همانا ستمكاران يار و ياور يكديگرند و خدا يار و ياور پرهيزكاران است .(19)
اين [ قرآن و آيين ] وسايل بينايى و بصيرت براى مردم و سراسر هدايت و رحمت براى گروهى است كه [ حقايق را ] باور دارند .(20)
آيا كسانى كه مرتكب گناهان شدند ، گمان دارند آنان را مانند كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده اند ، قرار مي دهيم كه زندگى و مرگشان يكسان باشد ؟ چه بد داورى مي كنند .(21)
خدا آسمان ها و زمين را به حق آفريد ، و تا هر كس در برابر اعمالى كه انجام داده است ، پاداش يابد و آنان مورد ستم قرار نمي گيرند .(22)
پس آيا كسى كه معبودش را هواى نفسش قرار داده ديدى ؟ و خدا او را از روى علم و آگاهى خود [ بر اينكه شايسته هدايت نيست ] گمراه كرد ، و بر گوش و دلش مُهرِ [ تيره بختى ] نهاد ، و بر چشم [ دلش ] پرده اى قرار داده است ، پس چه كسى است كه بعد از خدا او را هدايت كند ؟ آيا متذكّر [ حقايق ] نمي شويد ؟(23)
گفتند : زندگى و حياتى جز همين زندگى و حيات دنياى ما نيست كه [ همواره گروهى از ما ]مي ميريم و [ گروهى ] زندگى مي كنيم ، و ما را فقط روزگار هلاك مي كند . آنان را نسبت به آنچه مي گويند يقينى در كار نيست ، آنان فقط حدس و گمان مي زنند .(24)
چون آيات روشن ما [ درباره معاد و زنده شدن مردگان ] بر آنان خوانده شود ، برهان و دليلى جز اين ندارند كه مي گويند : اگر شما [ در زمينه زنده شدن مردگان ] راستگوييد [ با درخواست از خدا ] پدران ما را [ زنده كنيد و ] نزد ما بياوريد [ تا به زنده شدن مردگان يقين پيدا كنيم . ](25)
بگو : خدا شما را [ ابتدا از لابه لاى عناصر مرده براى قرار گرفتن در دنيا ] حيات مي بخشد ، سپس مي ميراند ، آن گاه همه شما را به روز قيامت كه هيچ شكى در آن نيست گرد مي آورد ، ولى بيشتر مردم [ به اين حقايق ]معرفت و آگاهى ندارند .(26)
و مالكيّت و فرمانروايى آسمان ها و زمين فقط در سيطره خداست ، و روزى كه قيامت برپا شود ، آن روز است كه اهل باطل زيان خواهند ديد ،(27)
و هر امتى را در آن روز به زانو درافتاده مي بينى ، [ آن روز ] هر امتى به سوى نامه اعمالش خوانده مي شود [ و به آنان مي گويند : ]امروز همان اعمالى كه همواره انجام مي داديد به شما پاداش مي دهند .(28)
اين نوشته ماست كه بر پايه حقّ و درستى بر ضد شما سخن مي گويد ; زيرا ما آنچه را همواره انجام مي داديد ، مي نوشتيم .(29)
و اما كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده اند ، پس پروردگارشان آنان را در رحمت خود درآورد ; اين همان كاميابى آشكار است ،(30)
و اما كسانى كه كفر ورزيدند [ به آنان گفته مي شود : ]مگر آيات من همواره بر شما خوانده نمي شد ؟ ولى شما [ نسبت به پذيرش آن ]تكبّر ورزيديد و قومي گنهكار بوديد .(31)
وچون مي گفتند: يقيناً وعده خدا حق است و در وقوع قيامت هيچ شكى نيست، مي گفتيد: ما نمي دانيم قيامت چيست [ و برپا شدنش را گمان نمي بريم ]مگر گمانى ضعيف و غير قابل اعتماد ، و نمي توانيم به آن يقين پيدا كنيم !(32)
در آن روز همه اعمال بدى كه مرتكب شده اند ، براى آنان آشكار مي شود و عذابى كه همواره آن را مسخره مي كردند ، آنان را احاطه مي كند .(33)
و [ به آنان ]گويند : امروز شما را از ياد مي بريم ، همان گونه كه شما [ در دنيا ] ديدار امروزتان را از ياد برديد ، و جايگاهتان آتش است و شما را يار و ياورى نخواهد بود .(34)
اين [ عذاب ] براى اين است كه شما آيات خدا را به مسخره گرفته ايد و زندگى دنيا ، شما را فريفت ; پس امروز نه آنان را از آتش بيرون آورند و نه از آنان مي خواهند كه [ براى به دست آوردن خشنودى خدا ] عذرخواهى كنند .(35)
نهايتاً همه ستايشها مخصوص خداست كه پروردگار آسمان ها و پروردگار زمين و پروردگار جهانيان است ;(36)
و كبريايى و عظمت در آسمان ها و زمين ويژه اوست ، و او تواناى شكست ناپذير و حكيم است .(37)
