الصافات
مکي – تعداد آيه182
سوگند به صف بستگان [ مانند فرشتگان ، نمازگزاران و جهادگران ] كه صفى [ منظم و استوار ] بسته اند ،(1)
و به بازدارندگان كه [ انسان را از گناهان ] به شدت باز مي دارند ،(2)
و به تلاوت كنندگان وحى ،(3)
كه بى ترديد معبود شما يگانه است ،(4)
پروردگار آسمان ها وزمين وآنچه ميان آنهاست، و پروردگار مشرق ها ،(5)
همانا ما آسمان دنيا را به زيور ستارگان آراستيم ،(6)
و آن را از هر شيطان سركشى حفظ كرديم ،(7)
آنان نمي توانند به سخنان فرشتگان بسيار مكرم و شريف گوش فرا دهند ، و [ هرگاه به گوش دادن برخيزند ] از هر سو [ شهاب ] به سويشان پرتاب مي شود ،(8)
تا با خفت وخوارى رانده شوند، وبراى آنان عذابى هميشگى است ،(9)
مگر آنكه شيطانى خبرى را [ دزدانه و ] با سرعت بربايد [ و فرار كند ] كه در اين صورت گلوله اى آتشين و شكافنده او را دنبال مي كند .(10)
پس از منكران معاد بپرس : آيا آفرينش آنان سخت تر و دشوارتر است يا آنچه [ مانند فرشتگان ، آسمان ها ، زمين ، كوه ها و . . . ]آفريده ايم ؟ [ به يقين آفرينش آنان كارى ناچيز است چون ] ما آنان را از گِلى چسبنده آفريده ايم ،(11)
بلكه [ تو از انكارشان ]تعجب مي كنى و آنان مسخره مي كنند ،(12)
و هنگامي كه به آنان تذكر ، مي دهند متذكّر نمي شوند ;(13)
و چون معجزه اى را مي بينند به شدت مسخره مي كنند [ و ديگران را هم به مسخره وامي دارند ، ](14)
و مي گويند : اين جز جادويى آشكار نيست .(15)
[ مي گويند : ]آيا زمانى كه ما مُرديم و خاك و استخوان شديم ، حتماً برانگيخته مي شويم ؟(16)
و آيا پدران پيشين ما [ هم برانگيخته مي شوند ؟ ](17)
بگو : آرى ، [ برانگيخته مي شويد ]در حالى كه خوار و ناچيز هستيد .(18)
جز اين نيست كه آن يك فرياد عظيم است كه [ وقتى واقع شود ] ناگاه [ همه زنده مي شوند و حيرت زده منظره قيامت را ] مي نگرند ،(19)
و مي گويند : اى واى بر ما ! اين روز جزاست !(20)
[ آرى ] اين همان روز جدايى [ ميان حق و باطل ] است كه همواره آن را انكار مي كرديد .(21)
[ آن گاه ندا رسد : ] ستمكاران و هم رديفان آنان و معبودهايى را كه همواره به جاى خدا مي پرستيدند ، گرد آوريد .(22)
پس همه را به سوى راه دوزخ راهنمايى كنيد .(23)
آنان را نگه داريد كه حتماً مورد بازپرسى قرار مي گيرند .(24)
[ به آنان گويند : ] شما را چه شده كه يكديگر را [ براى رهايى از عذاب ] يارى نمي دهيد ؟(25)
[ نه اينكه نمي توانند يكديگر را يارى دهند ] بلكه آنان امروز فروتنانه تسليم [ قدرت حق ] هستند ،(26)
به يكديگر رو كرده از هم مي پرسند : [ اين چه وضعى است ؟ ](27)
[ پس پيروان گمراه به پيشوايان گمراه كننده ]مي گويند : همانا شما از راه خيرخواهى به سوى ما مي آمديد ، [ولى كارتان جز فريب و نيرنگ نبود !](28)
مي گويند : [ ما را تقصيرى نيست ] بلكه خود شما اهل ايمان نبوديد ،(29)
و ما را بر شما هيچ تسلطى نبود ، بلكه شما مردمي طغيان گر و سركش بوديد .(30)
اكنون فرمان عذاب پروردگارمان بر ما محقق و ثابت شد كه همه ما چشندگان عذاب خواهيم بود .(31)
[ سبك مغزى و تعصّب شما زمينه گمراهى شما شد ] پس ما شما را گمراه كرديم ; زيرا خودمان گمراه بوديم ،(32)
پس بى ترديد همه 2آنان در آن روز در عذاب شريك اند ،(33)
ما با مي رمان اين گونه رفتار مي كنيم ;(34)
زيرا آنان چنين بودند كه هر زمان به آنان مي گفتند : معبودى جز خدا نيست ، تكبّر مي كردند ،(35)
و [ همواره ] مي گفتند : آيا بايد به خاطر شاعرى ديوانه معبودان خود را رها كنيم ؟ !(36)
[ چنين نيست كه مي پنداريد ] بلكه او حق را آورده و پيامبران را تصديق كرده است .(37)
بى ترديد شما [ كوردلان ] عذاب دردناك را خواهيد چشيد ،(38)
و جز آنچه كه همواره انجام مي داديد ، پاداش داده نمي شويد ،(39)
جز بندگان خالص شده خدا [ كه از هر كيفرى در امانند ، ](40)
براى آنان رزق و روزى معين و ويژه اى است ،(41)
ميوه هايى [ گوناگون ] در حالى كه مورد اكرام خواهند بود ،(42)
در بهشت هاى پر نعمت ،(43)
در حالى كه بر تخت هايى روبه روى يكديگر [ تكيه زده اند ، ](44)
جامي از نوشيدنى زلال و پاك گرداگردشان مي گردانند ،(45)
[ نوشيدنى ] سپيد [ و درخشنده ]و لذت بخش براى نوشندگان ،(46)
نه در آن مايه فساد [ جسم و عقل ]است ، و نه از آن مست و بيهوش مي شوند ،(47)
و در كنارشان زنانى هستند كه فقط به شوهرانشان عشق مي ورزند .(48)
گويا آنان [ از سپيدى ]تخم شترمرغى هستند كه [ زير پر و بال ]پوشيده شده اند [ و هرگز دست كسى به آنان نرسيده است . ](49)
پس برخى از آنان به برخى ديگر رو كرده از [ حال ]يكديگر مي پرسند .(50)
گوينده اى از آنان مي گويد : همانا من [ در دنيا ]هم نشينى داشتم .(51)
[ كه همواره از روى تعجب به من ] مي گفت : آيا تو از باور دارندگان [ رستاخيز و زنده شدن مردگان ] هستى ؟(52)
آيا زمانى كه ما مرديم و خاك استخوان شديم ، حتماً [ زنده مي شويم و ] پاداشمان مي دهند ؟(53)
[ سپس به دوستان بهشتى خود ]مي گويد : آيا شما با من به دوزخ سر مي كشيد [ تا از هم نشينم خبرى بگيريد كه در كجا و در چه حالى است ؟ ](54)
پس خود او به دوزخ سر مي كشد و هم نشينش را وسط دوزخ مي بيند .(55)
[ به او ] مي گويد : به خدا سوگند نزديك بود ، مرا به هلاكت بيندازى .(56)
و اگر توفيق و رحمت پروردگارم نبود ، حتماً از احضارشدگان [ در دوزخ ]بودم .(57)
[ آن گاه به دوستان بهشتى خود مي گويد : ] آيا ما [ براى هميشه در بهشتيم و ]هرگز نمي ميريم ؟(58)
[ و ] جز همان مرگ نخستين [ كه در دنيا سراغمان آمد مرگى ديگر به سراغمان نخواهد آمد ] و ما هرگز عذاب نخواهيم شد ؟ [ شگفتا ! چه لطف خاصى از سوى خدا به ما شده است ! ](59)
بى ترديد اين همان كاميابى بزرگ است .(60)
پس بايد براى چنين پاداشى عمل كنندگان عمل كنند .(61)
آيا اين [بهشت جاودان پر نعمت] براى پذيرايى بهتر است يا درخت زقّوم ؟(62)
ما آن را براى ستمكاران مايه شكنجه و عذاب قرار داده ايم .(63)
آن درختى است كه در قعر دوزخ مي رويد ،(64)
شكوفه هايش مانند سرهاى شياطين [ بسيار بدنما و زشت ]است .(65)
پس اين منكران لجوج حتماً از آن مي خورند و شكم ها را از آن پر مي كنند .(66)
آن گاه به ناچار روى آن [ به عنوان نوشيدنى ] مخلوطى از آب بسيار داغ و متعفّن براى آنان خواهد بود !(67)
سپس بازگشتشان حتماً به سوى دوزخ است .(68)
[ سزاوار بودنشان در قيامت به اين همه عذاب به سبب اين است كه ]آنان پدرانشان را گمراه يافتند ،(69)
و [ با اينكه مي دانستند گمراهند بدون انديشه و تأمل ]عجولانه از پى آنان مي رفتند !(70)
و به راستى پيش از اينان بيشتر پيشينيان گمراه شدند ،(71)
و بى ترديد ما در ميان آنان بيم دهندگانى فرستاديم .(72)
پس با تأمل بنگر سرانجام بيم داده شدگان چگونه بود؟(73)
[همه هلاك شدند]جز بندگان خالص شده خدا ،(74)
و نوح ما را ندا كرد [ و ما ندايش را اجابت كرديم ]پس ما به راستى نيكو اجابت كننده اى هستيم ،(75)
و او و خاندانش را از آن اندوه بزرگ نجادت داديم .(76)
و تنها ذريه او را [ در زمين ] باقى گذاشتيم ،(77)
و در ميان آيندگان براى او نام نيك به جا گذاشتيم ;(78)
سلام بر نوح در ميان جهانيان .(79)
به راستى ما نيكوكاران را اين گونه پاداش مي دهيم .(80)
بى ترديد او از بندگان مؤمن ما بود .(81)
سپس ديگران را غرق كرديم ;(82)
و به راستى ابراهيم از پيروان نوح بود ،(83)
هنگامي كه با دلى پاك به سوى پروردگارش آمد .(84)
[ ياد كن ] هنگامي را كه به پدر و قومش گفت : چيست آنچه مي پرستيد ؟(85)
آيا به جاى خدا معبودان دروغين را مي خواهيد .(86)
پس گمانتان به پروردگار جهانيان چيست ؟ [ كه غير او را مي پرستيد ، ](87)
[ چون از او دعوت كردند كه شبانه به مراسم عيدشان برود ]نگاهى به ستارگان انداخت ،(88)
و گفت : به راستى من بيمارم .(89)
پس پشت كنان از او روى گرداندند .(90)
او هم مخفيانه به سوى بت هايشان رفت و [ از روى ريشخند ]گفت : آيا غذا نمي خوريد ؟(91)
شما را چه شده كه سخن نمي گوييد ؟(92)
پس [ به آنها روى آورد و ] با دست راست ضربه اى كارى بر آنها كوبيد [ و خردشان كرد . ](93)
مردم با شتاب به سوى او آمدند .(94)
[ به آنان ] گفت : آيا آنچه را [ با دست خود ]مي تراشيد ، مي پرستيد ؟ !(95)
در حالى كه خدا شما را و آنچه را مي سازيد ، آفريده است .(96)
گفتند : براى او بنايى بسازيد [ كه گنجايش آتش فراوانى داشته باشد ]پس او را در آتش شعلهور بيندازيد .(97)
پس خواستند به او نيرنگى زنند ، ولى ما آنان را پست و شكست خورده كرديم .(98)
و [ وقتى از اين مهلكه جان سالم به در برد ]گفت : به راستى من به سوى پروردگارم مي روم ، و [ او ]به زودى مرا راهنمايى خواهد كرد .(99)
پروردگارا ! مرا فرزندى كه از صالحان باشد عطا كن .(100)
پس ما او را به پسرى بردبار مژده داديم .(101)
هنگامي كه با او به [ مقام ]سعى رسيد ، گفت : پسركم ! همانا من در خواب مي بينم كه تو را ذبح مي كنم ، پس با تأمل بنگر رمي تو چيست ؟ گفت : پدرم آنچه به آن مأمور شده اى انجام ده اگر خدا بخواهد مرا از شكيبايان خواهى يافت .(102)
پس هنگامي كه آن دو تسليم [ خواسته خدا ] شدند و ابراهيم ، جبين او را به زمين نهاد [ تا ذبحش كند ](103)
و او را ندا داديم كه اى ابراهيم !(104)
خوابت را تحقق دادى [ و فرمان پروردگارت را اجرا كردى ] ، به راستى ما نيكوكاران را اين گونه پاداش مي دهيم [ كه نيّت پاك و خالصشان را به جاى عمل مي پذيريم . ](105)
به يقين اين همان آزمايش روشن بود .(106)
و ما اسماعيل را در برابر قربانى بزرگى [ از ذبح شدن ]رهانيديم ،(107)
و در ميان آيندگان براى او [ نام نيك ] به جا گذاشتيم .(108)
سلام بر ابراهيم .(109)
[ ما ] نيكوكاران را اين گونه پاداش مي دهيم .(110)
بى ترديد او از بندگان مؤمن ما بود ،(111)
و ما او را به اسحاق كه پيامبرى از شايستگان بود مژده داديم ،(112)
و بر او و بر اسحاق بركت داديم ، و از دودمان آن دو برخى نيكوكارند و برخى آشكارا ستمكار بر خويشند ،(113)
و به راستى ما به موسى و هارون نعمت داديم ،(114)
و آن دو نفر و قومشان را از اندوه بزرگ نجات بخشيديم ،(115)
و آنان را يارى داديم در نتيجه پيروز شدند ،(116)
و هر دو را كتاب بسيار روشنگر عطا كرديم ،(117)
وبه راه راست هدايتشان نموديم ،(118)
و در ميان آيندگان براى هر دو نفر نام نيك به جا گذاشتيم .(119)
سلام بر موسى و هارون .(120)
ما نيكوكاران را اين گونه پاداش مي دهيم .(121)
بى ترديد هر دو از بندگان مؤمن ما بودند ،(122)
و بى ترديد الياس از پيامبران بود .(123)
[ ياد كن ]هنگامي را كه به قومش گفت : آيا [ از شرك وطغيان ] نمي پرهيزيد ؟(124)
آيا بت « بعل » را مي پرستيد و بهترين آفرينندگان را رها مي كنيد ؟ !(125)
خدا را كه پروردگار شما و پروردگار پدران پيشين شماست .(126)
پس او را انكار كردند ، يقيناً آنان از احضار شدگان [ در عذاب ] خواهند بود ،(127)
جز بندگان خالص شده خدا [ كه از هر كيفرى در امانند ، ](128)
و در ميان آيندگان براى او نام نيك به جا گذاشتيم .(129)
سلام بر آل ياسين .(130)
ما نيكوكاران را اين گونه پاداش مي دهيم .(131)
بى ترديد او از بندگان مؤمن ما بود .(132)
و بى ترديد لوط از پيامبران بود .(133)
[ ياد كن ] هنگامي را كه او و همه اهلش را نجات داديم ،(134)
مگر پيرزنى را كه در ميان باقى ماندگان [ در شهر ] بود .(135)
سپس ديگران را هلاك كرديم ،(136)
و شما همواره صبحگاهان [ در مسير سفرهايتان از كنار ويرانه هاى شهر ]آنان گذر مي كنيد ،(137)
و نيز شبانگاهان ، آيا تعقّل نمي كنيد ؟(138)
و يونس از پيامبران بود .(139)
[ ياد كن ] هنگامي را كه به سوى آن كشتى پر [ از جمعيت و بار ] گريخت ،(140)
و با سرنشينان كشتى قرعه انداخت [ و قرعه به نامش افتاد ] و از مغلوب شدگان شد [ و او را به دريا انداختند . ](141)
پس آن ماهى بزرگ او را بلعيد ، در حالى كه سزاوار سرزنش بود .(142)
[ و در شكم ماهى به تسبيح خدا مشغول شد كه ] اگر او از تسبيح كنندگان نبود ،(143)
بى ترديد تا روزى كه مردم برانگيخته مي شوند در شكم ماهى مي ماند .(144)
پس او را در حالى كه بيمار بود به زمينى خشك و بى گياه افكنديم .(145)
و بر او گياهى از نوعى كدو رويانديم ،(146)
و او را به سوى [ قومي ] يكصد هزار نفر[ ى ] يا بيشتر فرستاديم .(147)
پس ايمان آوردند در نتيجه آنان را تا پايان عمرشان [ از نعمت ها و مواهب خود ]بهره مند كرديم .(148)
[ مشركان سبك مغز مي گويند : فرشتگان ، دختران خدايند ]پس از آنان بپرس كه آيا دختران براى پروردگار تو هستند و پسران براى ايشان ؟ !(149)
يا اينكه ما فرشتگان را دختر آفريديم و آنان شاهد بودند ؟ !(150)
آگاه باش ! كه آنان از بافته هاى دروغ خود مي گويند(151)
كه خدا فرزند آورده ! و بى ترديد آنان دروغگويند .(152)
آيا دختران را بر پسران ترجيح داده است ؟(153)
شما را چه شده ، چگونه حكم مي كنيد؟(154)
پس آيا متذكّر [ حقايق ] نمي شويد ؟(155)
يا شما [ بر اين ادعاى خود ] دليل روشنى داريد ؟(156)
پس اگر راستگوييد ، كتابتان را [ كه اين سخنان را با تكيه بر آن مي گوييد ، به ميان ] آوريد .(157)
ميان خدا و جن ، نسب و خويشى قرار دادند ، در صورتى كه جنيان به خوبى مي دانند كه [ روز قيامت براى حساب و پاداش ]احضار خواهند شد .(158)
خدا از آنچه او را به آن توصيف مي كنند ، منزّه است .(159)
مگر بندگان خالص شده خدا [ كه او را به آنچه توصيف مي كنند شايسته مقام قدس اوست . ](160)
و بى ترديد شما و آنچه را مي پرستيد ،(161)
نمي توانيد [ مردم را ] بر ضد خدا گمراه كنيد .(162)
مگر كسانى را كه [ به اختيار خود به خاطر پذيرفتن وسوسه و اغواگرى شما ] به دوزخ درآيند ،(163)
و هيچ يك از ما فرشتگان نيست مگر اينكه براى او مقامي معين است .(164)
و همانا ما [ براى اجراى فرمان خدا ] صف بستگانيم .(165)
و ما خود تسبيح كنندگانيم .(166)
و مشركان [ پيش از بعثت پيامبر ] قاطعانه مي گفتند :(167)
اگر نزد ما كتابى چون كتاب هاى آسمانى پيامبران پيشين بود ،(168)
بى ترديد از بندگان خالص شده خدا مي شديم .(169)
ولى [ هنگامي كه قرآن را براى هدايت آنان نازل كرديم ] به آن كافر شدند و به زودى [ و زر و وبال كفرشان را ] خواهند دانست .(170)
و وعده قطعى ما درباره بندگان به رسالت فرستاده شده ، از پيش محقق و ثابت گشته است ،(171)
كه بى ترديد آنان [ در همه زمينه ها ]يارى شدگانند ،(172)
و مسلماً سپاه ما پيروزند .(173)
پس تا مدتى از آنان روى بگردان .(174)
و آنان را بنگر كه به زودى [ و زر و وبال گناهانشان را ] خواهند ديد .(175)
آيا شتاب در آمدن عذاب ما را مي خواهند ؟ !(176)
پس هنگامي كه [ عذاب ما ] به آستانه خانه هايشان نازل شود ، بيم شدگان روزگار بدى خواهند داشت ،(177)
و تا مدتى از آنان روى بگردان ،(178)
و [آنان را] بنگر كه به زودى [ و زر و وبال گناهانشان را ] خواهند ديد .(179)
پروردگارت كه داراى عزت است از آنچه او را به آن توصيف مي كنند ، منزّه است .(180)
و سلام بر پيامبران(181)
و همه ستايش ها ويژه خداست كه پروردگار جهانيان است .(182)
