🔻ابراهيم بن عباس گويد:
👈 هرگز نديدم حضرت رضا عليهالسّلام با كلامى در گفتارش به كسى جفا و يا درشتى كند، هيچگاه نديدم سخن كسی را قطع كند، صبر میکرد تا طرف سخنش تمام شود
👈 و نديدم كسى حاجتی بخواهد و مقدور آن بزرگوار باشد ولی ایشان رد كند
👈 هرگز نزد كسى پاى خود را دراز نمىكرد، و در مقابل شخص همنشين تكيه نمیداد
👈 نديدم كه به كسى از غلامانش فحش بدهد، نديدم كه آب دهان را به زمين اندازد، و نديدم كه با صدا و قهقهه بخندد بلكه خندهاش فقط تبسّم بود
👈 چون خلوت ميشد و سفرۀ طعام براى او ميگستردند همۀ غلامان و خدمتكاران را بر سر سفره ميخواند، حتى دربان را
👈 شبها كم مى خوابيد، بسيار بيدارى مىكشيد، اكثر شبها از اول شب تا آخر احيا مىكرد.
👈 بسيار روزه مىگرفت، در هر ماه سه روز روزه از وى فوت نمىشد. مىفرمود: ذَلِكَ صَوْمُ اَلدَّهْرِ: اين [روزه مانند] روزه گرفتن همۀ سال است
👈 در پنهانى بسيار احسان میکرد و صدقه مىداد، اين كار را بيشتر در شبهاى تاریک انجام مىداد
🔺هر كس گمان کند كه در فضیلت مانند او را ديده است حرفش را باور نكن.
📚عيون أخبار الرضا عليه السلام ج ۲، ص ۱۸۴
