«قرآن، ظاهرش زيبا و آراسته و باطنش عميق و ژرف است. نکات شگفت آورش هرگز تمام نمى شود، رازهای پنهانش پايان نمیپذیرد، و تاریکیِ جهل و گمراهى فقط در پرتو انوارش بر طرف خواهد شد» ( نهج البلاغه، خطبه ۱۸)
شرح:
قرآن، منبعی غنی از «احکام کلی» و «قواعد فراگیر» است که میتواند بسیاری از مشکلات را حل کند. این کتاب به صراحت «سنّت پیامبر» را بهعنوان یکی از منابع اصلیِ احکام الهی معرفی میکند. همچنین – بر اساس «حدیث ثقلین» – اهل بیت (ع) نیز بهعنوان «منبع معتبرِ معرفتِ معارف دینی» شناخته میشوند. نیز باید توجه داشت که قرآن دارای دو بُعدِ «ظاهر» و «باطن». ظاهرش مفاهیمی است که برای همگان قابل درک است، درحالیکه باطن عمیقش، شامل معانی خاصی است که تنها معصومین از آن بهرهبرداری میکنند. بنابراین، ارتباط نزدیک میان قرآن و اهل بیت، میتواند به «درک معانی باطنی قرآن» منجر شود.
بر این اساس؛
۱- از نظر ساختاری، واژگان قرآن بسیار موزون و تعابیر آن حسابشده است. آهنگ آیات نیز منحصر به فرد میباشد
۲- توجه به زیباییهای ظاهری، گاه موجب میشود، انسان از درک عمق معانی غافل شود، در حالیکه باطن قرآن عمیق و پرمحتواست
۳- شگفتیهای قرآن، ابدی است و با گذشت زمان گَرد کُهنگی بر آنها نمینشیند
۴- هر روز بخشهای جدیدی از معانیِ عمیق قرآن نمایان میشود
۵- تاریکیِ عرصههای اجتماعی، اقتصادی و …، بدون تعالیم قرآن از میان نخواهد رفت، و قرآن راهِ هدایت در زندگی فردی و اجتماعی است
